Sunday, September 23, 2012

ചെയ്ഞ്ച് !


      പതിവു ജോലികൾ ഉച്ചയോടെ അവസാനിപ്പിച്ചു. ഇന്നു ശമ്പള ദിവസമാണല്ലോ. പലതും കണക്കുകൂട്ടിയാണ് വീട്ടിൽ നിന്നിറങ്ങിയത്. പൊതിഞ്ഞുകൊണ്ടുവരുന്ന ഉച്ചയൂണ് സഹപ്രവർത്തകരോടൊത്തു കഴിക്കുന്നതാണ് ഓഫീസിൽ വിരസമല്ലാത്ത ഒരേയൊരു കാര്യം.വലിപ്പചെറുപ്പമില്ലാതെ എല്ലാവരും വിഭവങ്ങൾ പങ്കിട്ടു കഴിക്കുന്നതിന്റെ ഒരു സുഖം ഇന്നും നഷ്ടപ്പെടുത്താൻ ഒരുക്കമല്ലാത്തതിനാലാണ് ഉച്ചവരെ കാത്തത്.
      ശമ്പളബില്ലൊപ്പിട്ട് കൈപ്പറ്റി നേരെ പോയത് കസവുതീരത്തേക്കാണ്, ഈ ചെറുനഗരത്തിലെ അറിയപ്പെടുന്ന തുണിക്കടയാണത്. നാളെ അമ്മയുടെ പിറന്നാളാണ്. ഓർമ്മയിലെങ്ങും ആ ദിവസം ആഘോഷിച്ചു കണ്ടിട്ടില്ലെങ്കിലും, ജോലികിട്ടിയതിനു ശേഷം ഒരുവർഷവും മുടങ്ങാതെ ചെയ്യുന്ന ഒരേയൊരു കാര്യം കസവുതീരത്തു നിന്നും ഒരു സെറ്റുമുണ്ടു വാങ്ങി സമ്മാനിക്കുന്നതാണ്.
ഓരോ തവണ ചെല്ലുമ്പോഴും നിരത്തിയിടുന്ന മുണ്ടുകളിലെ കസവിന്റെ വീതി കൂടിക്കൂടി വരുന്നു ഒപ്പം വിലയും. മുൻപെപ്പഴോ വാങ്ങിക്കൊണ്ടു പോയപ്പോൾതന്നെ ഈ കസവിന്റെ ആധിക്യത്തിൽ അമ്മ നീരസം പ്രകടിപ്പിച്ചതാ, അതുകൊണ്ട് കസവും കരയും ഇടകലർന്ന് അധികം വീതിയിലല്ലാതെയുള്ള ഒന്ന് തെരഞ്ഞെടുത്തു. വിലയിൽ അല്പം ആശ്വാസമുണ്ട് തൊള്ളായിരത്തി തൊണ്ണൂറ്റിയഞ്ച്, ഹാവൂ ! ഒരു മുഴുവൻ നോട്ട് കൊടുത്താൽ അഞ്ച് തിരികെകിട്ടുമല്ലോ. അതിനെക്കൊണ്ട് ബസ്റ്റാന്റിലേക്കുള്ള ദൂരം നടക്കാതെ കഴിയാം.
      ബില്ലും മുഴുനോട്ടുമായി കൌണ്ടറിൽ ചെന്നപ്പോൾ “സാറേ, ചേയ്ഞ്ചില്ല” എന്നായി. ശമ്പളം കിട്ടി നേരെ ചെന്നതാ, എന്റെ കയ്യിലുമില്ല. കാഷ്യർ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ഒരു തുണിക്കഷ്ണം മടക്കി കവറിലേക്കിട്ടു. മനസ്സിലായി, ചേയ്ഞ്ചില്ലാത്തവർക്കായി പ്രത്യേകം എടുത്തുവയ്ക്കുന്നതാ ഇത്. തൂവാല എന്നു പറയാനൊക്കില്ല . ഒന്നിനും തികയാത്ത ഒരു കഷ്ണം തുണി അത്രതന്നെ. വാങ്ങുന്നവർക്ക് തന്റെ കാശ് വെറുതെ കൊടുത്തു എന്നൊരു മന:പ്രയാസമുണ്ടാവുമല്ലോ എന്നു കരുതിയുള്ള ആശ്വാസമാണത്.
      അവിടുന്ന് അധികം ദൂരെയല്ല പച്ചക്കറി ചന്ത. ഇതെന്നുമുള്ളതൊന്നുമല്ല. നഗരത്തിലെ ശമ്പളക്കാരെ മാത്രം ഉദ്ദേശിച്ച് ഈ ദിവസം മാത്രമുള്ളതാ. വൈകുന്നേരമായാൽ അടുക്കാൻ പറ്റാത്തത്ര ജനമായിരിക്കും ഇവിടം. ദിനേന വർദ്ധിച്ചു വരുന്ന വിലക്കയറ്റത്തിനിടയിൽ ചെറിയൊരാശ്വാസമെന്നു വേണമെങ്കിൽ പറയാം . മറ്റു കടകളിലേതിനേക്കാ‍ളും ഒന്നോ രണ്ടോ രൂപയുടെ വ്യത്യാസം അത്രേയുള്ളു. അതു തന്നെ സാധനങ്ങൾ തിരഞ്ഞെടുത്തില്ലെങ്കിൽ വല്ല ചീഞ്ഞതോ അഴുകിയതോ ഒക്കെ ആയിരിക്കും കിട്ടുന്നത്. നല്ലതു നോക്കി വാങ്ങിയാൽ ഒന്നോ രണ്ടോ ആഴ്ചയ്ക്കുള്ളത് വീട്ടിലെ ഫ്രിഡ്ജിൽ തിരുകി കയറ്റി വെക്കാം . അതു കഴിയുമ്പോഴല്ലേ പൊതു വിപണിയുടെ വായിലേക്ക് തലവയ്ക്കേണ്ടതുള്ളൂ.   
        ഇവിടെയും ആശ്വസിക്കാനെന്നോണം ആയിരത്തിന് അഞ്ചു രൂപയുടെ കുറവുണ്ട് ബില്ലിൽ. കുറച്ചു കാലം മുൻപു ഒന്നോ രണ്ടോ രൂപയുടെ കുറവാണെങ്കിൽ അതു ചോദിക്കുന്നതു എന്തോ അപരാധമാണെന്ന നാട്യത്തിൽ ഒന്നു നോക്കും കടക്കാരൻ . ചിലപ്പോൽ ഒന്നോ രണ്ടോ പച്ചമുളകോ ഇഞ്ചിയോ സഞ്ചിയിലേക്കിട്ടുതരും . ഇതിപ്പോ അഞ്ചാണ്, മുളകോ ഇഞ്ചിയോ ആണെങ്കിൽ ഒരു കഷ്ണമേ കിട്ടാനിടയുള്ളൂ, അങ്ങനെയല്ലേ വിലകുതിച്ചുയർന്നിരിക്കുന്നത്. ആ അഞ്ച് കിട്ടിയാൽ പോകാമായിരുന്നെന്നു പറഞ്ഞപ്പോൾ കടക്കാരൻ ഒന്നു നോക്കിയിട്ട് കുറച്ചു കറിവേപ്പില വാരി സഞ്ചിയിലേക്കിട്ടു. ഇതും കൊണ്ട് വീട്ടിൽ ചെന്നാൽ അമ്മയുടെ വഴക്കും കേൾക്കേണ്ടി വരും. പറമ്പിലിപ്പോൾ സമൃദ്ധമായുള്ള ഒരേയൊരു സാധനം കറിവേപ്പിലയാണ് . അതും കാശുകൊടുത്ത് വാങ്ങിയാൽ ആർക്കായാലും ദേഷ്യം വരുമല്ലോ . അതും പറഞ്ഞ് അഞ്ചുരൂപ അവനു വെറുതെ കൊടുക്കേണ്ടല്ലോന്നോർത്ത് ഞാൻ ബസ്റ്റാന്റിലേക്ക് നടന്നു.
        പോസ്റ്റോഫീസിനു മുന്നിലെത്തിയപ്പോഴാ ഓർത്തത് , ചേച്ചിയുടെ മകൾ ആറു രൂപയുടെ സ്റ്റാമ്പ് വാങ്ങി വരണമെന്നേല്പിച്ചിരുന്നല്ലോ . അവൾക്കെന്തോ പരീക്ഷയ്ക്കോ മറ്റോ അപേക്ഷിക്കാനുള്ളതിലൊട്ടിക്കാനാണത്രേ. അല്ലാതെ ഇപ്പോ ആരും കത്തൊന്നുമെഴുതാൻ മെനക്കെടാറില്ലല്ലൊ ! പത്തു രൂപകൊടുത്ത് ആറു രൂപയുടെ സ്റ്റാമ്പ് ചോദിച്ചപ്പോൾ ചേയ്ഞ്ചില്ലേയെന്നായി ചോദ്യം .ഇല്ല, കയ്യിലിനി ഒരു അമ്പതിന്റെയും പത്തിന്റെയും നോട്ടും പിന്നെ കുറച്ചു മുഴുവൻ നോട്ടുകളും മാത്രമേയുള്ളൂ. കയറിയ ഇടങ്ങളിലൊക്കെ ഇതു തന്നെയായിരുന്നല്ലോ അവസ്ഥ. ഹാവൂ ! അവിടേയുമുണ്ട് ആശ്വാസം . അഞ്ച്, രണ്ടുരൂപാ സ്റ്റാമ്പുകൾ തന്ന് കേന്ദ്ര സർവീസുകാരൻ കൃത്യ നിർവ്വഹണം പൂർത്തിയാക്കി. ആർക്കു വേണമെങ്കിലും കത്തയച്ച് സമാധാനിക്കാം, അല്ലതെന്തു ചെയ്യാൻ .
       ഉച്ചവെയിലു കൊണ്ടിട്ടാവണം, തലവേദന തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു . ഇനിയിപ്പൊ ഒന്നു രണ്ട് ദിവസത്തേക്ക് ഇത് സഹിക്കേണ്ടി വരും . മരുന്നു കടയിൽ കയറി നാലു വേദന സംഹാരിക്ക് പറഞ്ഞു . അഞ്ചെണ്ണം വെട്ടിക്കൊണ്ടു തന്നയാളുടെ മുഖത്തേക്ക് ചോദ്യഭാവേന നോക്കിയതേയുള്ളു, “ സാറെ, ചേയ്ഞ്ചില്ല. പത്തുരൂപയ്ക്ക് കണക്കാക്കിയതാ”. മറുത്തൊന്നും പറയാനില്ലാതെ ഇറങ്ങി നടന്നു. വല്ലാത്ത ദാഹം, ഒരു സോഡ നാരങ്ങവെള്ളം കുടിക്കാൻ പെട്ടിക്കടയിലേക്കു കയറി. എട്ടുരൂപ ! അവിടെ ചെയ്ഞ്ചിനു കിട്ടിയത് രണ്ടു മിഠായികൾ .
      നേരം സന്ധ്യയോടടുത്ത് തുടങ്ങി. ബസ്റ്റാന്റ് ബസ്സുകളെക്കൊണ്ടും യാത്രക്കാരെ കൊണ്ടും നിറഞ്ഞു.വെളിയിലെ തിരക്കിൽ തിക്കി തിരക്കി വീട്ടിലേക്കു പോകാനുള്ള ബസ്സിലേക്കു കയറി. കീശയിൽ കയ്യിട്ടപ്പോൾ അമ്പതിന്റെ ഒറ്റനോട്ടേയുള്ളു . രണ്ടു ടിക്കറ്റെടുത്തു ചെയ്ഞ്ചാക്കേണ്ടി വരുമല്ലോന്നോർത്തു വിഷമിക്കുമ്പോഴാണ് അവളെ കണ്ടത് .ആശ്വാസമായി, കല്യാണം പറഞ്ഞു വെച്ചിരിക്കുന്നവളാണത് . ഒഴിഞ്ഞു കിടന്ന എന്റെയിടതു സീറ്റിലേക്കു ക്ഷണിച്ച് കണ്ടക്ടറോട് രണ്ട് ടിക്കറ്റിനു പറഞ്ഞപ്പോഴേക്കും ബസ്സിൽ ഡബിൾ ബെൽ മുഴങ്ങി കഴിഞ്ഞിരുന്നു.


18 comments:

  1. അപ്പോള്‍ ഇപ്പോള്‍ ശബളം കിട്ടിയാല്‍ നല്ല തമാശയാണ് അല്ലെ? ബാക്കിക്കു പകരം തുണിക്കഷ്ണമോ വളപ്പിലുള്ള വേപ്പിലയോ തരുന്നത് പോലെ നമ്മള്‍ നമ്മുടെ കുട്ടികളുടെ കയ്യില്‍ എന്തെങ്കിലും വാങ്ങാന്‍ നൂറോ അഞ്ഞൂറോ കൊടുത്തയച്ചാല്‍ അവര്‍ക്കും ഇപ്പോള്‍ അഞ്ചോ പത്തോ ബാക്കി വാങ്ങാന്‍ നാണക്കേടാന്നു പറയും.
    വൈകാതെ നമ്മുടെ നോട്ടുകളും ഇന്തോനേഷ്യയുടെയും തുര്‍ക്കിയുടെയും നോട്ടുകള്‍ പോലെ പതിനായിരത്തിന്റെയും അന്പതിനായിരത്തിന്റെയും ഒക്കെ ഒറ്റ നോട്ടുകള്‍ കാണാന്‍ അധിക കാലം വേണ്ടിവരില്ലെന്ന് തോന്നുന്നു.
    ആലോചിക്കുമ്പോള്‍ ഒരന്തവും കിട്ടുന്നില്ല.

    ReplyDelete
  2. "കല്യാണം പറഞ്ഞു വെച്ചിരിക്കുന്നവളാണത്" ബോധിച്ചു !

    പിന്നെ 'ചെയ്ഞ്ച് !' ഉണ്ട് !

    ReplyDelete
    Replies
    1. കല്യാണം പറഞ്ഞു വെച്ചിരിക്കുന്നവളാണത്..
      ആരുമായിട്ട്..( ഓ നമ്മക്കങ്ങനെയൊന്നുമില്ല..ല്ലേ )

      Delete
  3. ചേയിഞ്ചില്ലെങ്കിലും എല്ലാത്തിലും ഒരു ചേയിഞ്ച് വന്നല്ലോ..
    അത് മതി..!

    ReplyDelete
  4. ഇത് വല്ലാത്തൊരു ചേഞ്ച്‌ ആയിപ്പോയി ..
    കൊള്ളാം :)

    ReplyDelete
  5. അവസാനം ഒരു ചെയ്ഞ്ച്‌ ഇത്ര മധുരമുള്ളത്‌ ആവുമെന്നെ കരുതിയില്ല. അല്ലേ ?
    ആശംസകൾ

    ReplyDelete
  6. അവൾക്കൊരു ചെയ്ഞ്ച് വേണ്ടേ...

    ReplyDelete
  7. പണ്ട് യു.പി.സ്കൂളില്‍ പഠിക്കുന്നകാലത്ത് പണപ്പെരുപ്പത്തെപ്പറ്റിയൊക്കെ പറയാന്‍ അദ്ധ്യാപകര്‍ പറയുന്ന ഒരു ഉദാഹരണമുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു നാരങ്ങാമിഠായിക്ക് 5000 രൂപ, പെന്‍സിലിന് 10000 രൂപ എന്നൊക്കെ വില വരുന്ന കാലം. അന്ന് “ഹോ ഇതൊക്കെ എവിടെ നടക്കാനാ?” എന്ന് പറഞ്ഞ് കളിയാക്കിയെങ്കിലും പോകുന്ന പോക്ക് കാണുമ്പോള്‍ കണ്ണടയും മുമ്പ് അതും കാണേണ്ടിവരുമെന്ന് തോന്നുന്നു

    ReplyDelete
  8. വല്ലാത്തൊരു ചെയിഞ്ച് അല്ലെ...

    ReplyDelete
  9. ഈ ചെയിഞ്ച് കൊള്ളാം ...

    ReplyDelete
  10. നോട്ടുകള്‍ തൂക്കി സാധനങ്ങള്‍ കിട്ടുന്ന കാലം വിദൂരമല്ല എന്ന് തോന്നുന്നു

    ReplyDelete
  11. ഒരു ചെയിഞ്ചന്‍ പോസ്റ്റ്‌! !
    അതായത് തീര്‍ത്തും വിത്യസ്തമായിരിക്കുന്നു എന്ന്.
    ജീവി ജീവിച്ചിരിക്കുന്നു എന്നറിയുന്നതില്‍ സന്തോഷം.
    ആയുഷ്ബ്ലോഗര്‍ ഭവ:

    ReplyDelete
  12. കഥ നന്നായി..

    നാട്യങ്ങള്‍ ഇല്ലാത്ത നല്ല കഥ ..

    ഒരു ചെയ്ന്ജോക്കെ ആര്‍ക്കാ ഇഷ്ട്ടല്ലാത്തത് ?

    അഭിനന്ദനങ്ങള്‍

    ReplyDelete
  13. വലിയൊരു സത്യമാണ് മാഷേ ഈ പറഞ്ഞത്.

    ReplyDelete
  14. അവസാനം ചെയ്ഞ്ചിനു വേണ്ടി എടുത്ത ബസ് ടിക്കറ്റ്‌ ഉപകാരപ്പെടും എന്നാശിക്കാം. :)

    ReplyDelete
  15. വായിക്കുകയും അഭിപ്രായം അറിയിക്കുകയും ചെയ്ത എല്ലാവർക്കും നന്ദി!

    ReplyDelete